Duchowość Karmelu

"My także jesteśmy in via - w drodze - gdyż Karmel jest wysoką górą,
na którą trzeba wstępować zaczynając od samego podnóża.
Ale iść tą drogą to ogromna łaska"

św. Edyta Stein

     Aby powiedzieć choć trochę o duchowości karmelitańskiej należałoby sięgnąć do historii zakonu Karmelitów Bosych. Jego początki miały miejsce na Górze Karmel w Ziemi Świętej, gdzie w czasach starotestamentalnych żył i działał prorok Eliasz
– duchowy praojciec życia eremickiego. Jest on jedną z osób, których spuścizna i przykład życia stał się wzorem życia dla Karmelitów Bosych. Uczą się od niego miłości braterskiej, życia kontemplacyjnego, modlitwy w ciszy oraz zawierzenia Duchowi Świętemu. Drugą ważną postacią dla zakonu i wzorem do naśladowania stała się Maryja. Matka Boga prowadząc swoje życie w prawdzie, w ubóstwie, czystości, w oddaniu, ciszy i całkowitym zawierzeniu Bogu uczy zakonników ukrytej adoracji Najwyższego, rozważania Jego Słowa oraz gotowości na mówienie Mu ‘tak’ w każdej życiowej sytuacji. W Maryi słuchającej i kontemplującej karmelici widzą wzór tego, kim sami pragną się stać. Jak mówią Konstytucje karmelitańskie: "Wszystko, czego pragnie i do czego dąży Karmel, zostało zrealizowane w życiu proroka Eliasza i Błogosławionej Dziewicy Maryi. Każda z tych postaci, żyjąc w sobie właściwym miejscu i czasie, posiadała tego samego ducha, tę samą formację i tego samego nauczyciela - Ducha Świętego" (art. 25).

     Tak wielkie oddziaływanie tych dwóch osób i chęć ich naśladowania zrodziły w XIII wieku pierwszą wspólnotę karmelitańską, na czele której stanęła Maryja wraz ze swym szkaplerzem, który ofiarowała zakonnikom, jako znak Jej szczególnej opieki nad tym zakonem. Szkaplerz niejako zapieczętował szczególny związek łączący Matkę Chrystusa z karmelitami. Maryja przekazując go w 1251 roku Szymonowi Stockowi rzekła: „Przyjmij Najmilszy Synu Szkaplerz Twego Zakonu jako znak mego braterstwa, przywileju dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze nie zazna ognia piekielnego, oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania".

     Na duchowość karmelitańską składają się także doświadczenia znamienitych osób, które przykładem swojego życia pokazali nam jak żyć w szczególnej bliskości i doświadczeniu Boga. Wśród dużej grupy świętych i błogosławionych warto wymienić: św. Teresę od Jezusa (1515-1582) i św. Jana od Krzyża (1542-1591) - reformatorów zakonu Karmelitów Bosych i doktorów Kościoła, św. Teresę od Dzieciątka Jezus z Lisieux, doktora Kościoła (Francja, XIX w.), św. Rafała Kalinowskiego (Polska, XIX/XX w.), św. Teresę Benedyktę od Krzyża - Edytę Stein, męczennicę (Niemcy, XX w.), bł. Elżbietę od Trójcy Przenajświętszej (Francja, XIX/XX w.), bł. Marię od Jezusa Ukrzyżowanego (Palestyna, XIX w.), św. Teresę od Jezusa z Los Andes (Chile, XX w.), św. Teresę Małgorzatę Redi od Najświętszego Serca Jezusowego (Włochy, XVIII w.), bł. Marię Mariavillas od Jezusa (Hiszpania, XIX/XX w.).

     To, co szczególnie przypisane jest karmelitom bosym to także: zdumiewająca bliskość z Bogiem odnajdywana w modlitwie kontemplacyjnej, milczeniu i samotności, które paradoksalnie nie oddalają ich od drugiego człowieka, ale zbliżają do niego. Zapraszają innych do poszukiwania Boga, po to by trwać przy nim na wspólnej modlitwie przed Obliczem Najwyższego. W Karmelu niezwykle ważny jest wymiar wspólnoty i braterstwa. Właśnie one sprawiają, że zakonnicy widzą w drugim człowieku swego brata i siostrę. W służbie ludziom odnajdują swe powołanie – uczą się słuchać i akceptują środowisko, w którym przyszło im żyć.

     Podsumowując, można powiedzieć, że zakonnicy swój karmelitański charyzmat realizują tak wewnątrz swej własnej wspólnoty, jak i w życiu Kościoła i jego lokalnych grupach. Wiele czasu poświęcają na osobistą rozmowę z Bogiem i studiowanie Pisma Świętego. Później ta zażyła relacja karmelity bosego z Bogiem przenosi się na zewnętrzny apostolat, dzięki któremu tak wiele już osób doprowadziło do pojednania z Bogiem i nauczyło życia w bliskości z Nim. Duchowość Karmelu to skarb całego Kościoła, z którego każdy chrześcijanin może zaczerpnąć.